Η Έρευνα και οι Έλληνες Ερευνητές έχουν την τιμητική τους στις διακηρύξεις της σημερινής κυβέρνησης και ειδικότερα του Πρωθυπουργού της χώρας. Εξαγγελίες όπως το τρίπτυχο έρευνα-ανάπτυξη-καινοτομία είναι η αιχμή του δόρατος, η μέγιστη εθνική επένδυση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τη βιώσιμη αναπτυξιακή προοπτική της, καθώς και ότι ο Ενιαίος Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας (ΑΕ&Ε) αποτελεί κεντρική προτεραιότητα της παιδείας στη χώρα μας αποτελούν μόνιμο ιδεολόγημα τα τελευταία χρόνια.
Είναι πρόδηλο όμως πλέον ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν έπεα πτερόεντα, ενώ ο πραγματικός σχεδιασμός γίνεται εν τη απουσία και για την απουσία των Ερευνητών, διότι η προώθηση από την Κυβέρνηση της πρώτα από όλα θεσμικής και μετά μισθολογικής απομείωσής τους, η οποία θα επέλθει με την ψήφιση του νέου ειδικού μισθολογίου, το μόνο που θα επιφέρει θα είναι η αποδόμηση του ερευνητικού συστήματος της χώρας και η άνευ προηγουμένου αιμορραγία σε νέους και πρεσβύτερους, άριστους Ερευνητές προς το εξωτερικό. Προς τι λοιπόν τα κροκοδείλια δάκρυα της Κυβέρνησης για το brain drain και οι δήθεν προσπάθειες για την αναχαίτισή του;
Σημειωτέον ότι οι απομειωτικές αυτές ρυθμίσεις του υπό ψήφιση νόμου δεν αποτελούν μνημονιακή υποχρέωση της χώρας, αντιθέτως μάλιστα το ίδιο το μνημόνιο καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση για το αυταπόδεικτο, να επενδύσει δηλαδή στην Έρευνα και την Καινοτομία.
Το ερευνητικό σύστημα στη χώρα μας αποτελεί έναν εξαιρετικά παραγωγικό και δυναμικό κλάδο, όπως αποδεικνύεται και από τις διεθνείς αξιολογήσεις των Ερευνητικών Κέντρων (επιδόσεις αριστείας), τις σημαντικότατες εισροές κεφαλαίων στη χώρα (πολλαπλά υψηλότερες από το κόστος μισθοδοσίας των Ερευνητών) από ερευνητικά, ανταγωνιστικά προγράμματα και την απασχόληση και εκπαίδευση χιλιάδων νέων επιστημόνων.
Δυστυχώς όμως η Κυβέρνηση, πέρα από τα εύσημα που κατά καιρούς αποδίδει στους Ερευνητές, προχωρά στον αυθαίρετο διαχωρισμό τους από τους Καθηγητές ΑΕΙ, σε απόλυτη αναντιστοιχία με τον πολλάκις εκπεφρασμένο στόχο υλοποίησης του Ενιαίου Χώρου ΑΕ&Ε Και όλα αυτά, ενώ καμία Ελληνική Κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει προβεί σε ανάλογο, καταστροφικό και καθεστωτικού τύπου θεσμικό διαχωρισμό και σε τέτοιας έκτασης μισθολογική διαφοροποίηση μεταξύ Καθηγητών ΑΕΙ και Ερευνητών!!
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι απολύτως προφανές: άραγε το ερευνητικό και εκπαιδευτικό έργο των Ερευνητών αποτελεί ξεχωριστό αντικείμενο επαγγελματικής απασχόλησης από το αντίστοιχο έργο των Καθηγητών, σύμφωνα με την Κυβέρνηση;
Οι ανωτέρω πολιτικές επιλογές, οι οποίες δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με τις κυβερνητικές εξαγγελίες περί ενίσχυσης της Έρευνας και Καινοτομίας στη χώρα, αποτελούν τουλάχιστον παραδοξολογία και υπονόμευση κάθε έννοιας λογικής και αξιολόγησης, καθώς βλέπουμε να τιμωρούνται, και μάλιστα πολλαπλώς, αυτοί που παράγουν και αριστεύουν επί μακρόν.
Έτσι επιβραβεύει η Ελληνική Πολιτεία τους Ερευνητές της, που εξακολουθούν να παράγουν έργο με αμείωτο ρυθμό, παρά την κρίση, που εξασφαλίζουν εργασία σε χιλιάδες νέους επιστήμονες και συμβάλλουν, με όλες τους τις δυνάμεις, στην αναχαίτιση του brain drain και στην ανόρθωση της οικονομίας της χώρας;
Οι αποφάσεις πλέον είναι πολιτικές και οι ευθύνες θα βαρύνουν πολλαπλώς εκείνους/ες που τις λαμβάνουν και τις υλοποιούν. Με την ψήφιση των παράλογων ρυθμίσεων που, πρώτα θεσμικά και στη συνέχεια οικονομικά, προσβάλλουν ανεπανόρθωτα τους Έλληνες Ερευνητές, απαξιώνοντας και πλήττοντας καίρια το ερευνητικό και εκπαιδευτικό τους έργο, σφραγίζεται με ταφόπλακα ο Ενιαίος Χώρος ΑΕ&Ε στην Ελλάδα. Αναρωτιόμαστε ποιοι/ες προωθούν τις ρυθμίσεις αυτές και με ποιον απώτερο σκοπό; Αναρωτιόμαστε επίσης εάν θα ξαναμιλήσουν για Ενιαίο Χώρο ΑΕ&Ε;
Εάν πραγματικά η Πολιτεία θέλει να ακολουθήσει το πρότυπο και άλλων χωρών που βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και χρησιμοποίησαν την Έρευνα και την Καινοτομία ως μέσο για την ανάπτυξή τους, τότε θα πρέπει να μην ευτελίζει και διώχνει τους Έλληνες Ερευνητές και τους νέους επιστήμονες, αλλά τουναντίον να βρει τρόπο να τους κρατήσει στη χώρα μας .
Τελικά μήπως είχε δίκιο ο διεθνούς φήμης Ερευνητής Γ. Παπανικολάου όταν το 1915 έλεγε:
Αν έρθω στην Ελλάδα φοβάμαι ότι θα χαθώ. Ο Αμερικάνος ή ο Ευρωπαίος, όταν του πω ότι είμαι επιστήμων και δεν κάμνω τίποτα άλλο από το να ερευνώ, με θεωρεί όχι μόνο ως χρήσιμο στοιχείο αλλά ως κάτι ανώτερο από τους κοινούς ανθρώπους. Ο Έλλην με θεωρεί απεναντίας ως ένα άχρηστο ον, και όχι μόνο άχρηστον αλλά και επικίνδυνον. Αυτή είναι η εικόνα ενός κράτους σάπιου, ανίκανου να δημιουργήσει κάτι τι και να συνεισφέρει στη γενική πρόοδο της ανθρωπότητας. Όλα ξένα, όλα κλεμμένα. Όλα κατά μίμησην. Δεν είναι ντροπή;
Τα συμπεράσματα δικά σας…
Για την Ένωση Ελλήνων Ερευνητών
Ακολούθησε το Diorismos στο Google News! Με την υπογραφή του www.diorismos.gr
